บทที่ 9 Chapter 9 ใจดี

เดียน่า...

"อ้าาาส์ ปวดตัวชะมัด!"

ฉันร้องครางออกมาในขณะที่ตัวเองยังหลับตาอยู่ ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพสุดท้ายที่นึกขึ้นได้คือ ธามให้ฉันมานอนรอเขาที่นี่ก่อน แล้วเดี๋ยวเขาจะมาเรียกฉัน ฉันลืมตาขึ้นอย่างตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองง่วงจนเผลอหลับไป ฉันลุกขึ้นได้แค่นิดเดียวก็ต้องชะงักไปเมื่อมีมือหนักๆของใครบางคนกำลังกอดเอวฉันไว้อยู่

"พื้นดิน!!"

ฉันรีบเอามือปิดปากตัวเองแน่น กลัวว่าเสียงของฉันจะรบกวนการนอนของเขาซึ่งอาจจะทำให้เขาตื่นขึ้นมาแล้วเสียอารมณ์ใส่ฉันได้

"ทำไมถึงมานอนตรงนี้ได้เนี้ย"

ให้คิดยังไงก็คิดไม่ออกแต่ว่าเขานอนกับธามนี่นา แสดงว่าเขาจะมานอนที่นี่ก็ไม่แปลกอะไรแต่ฉันนี่สิมานอนที่ของเขาเองตายแน่ๆเดียน่าเอ้ย!

ฉันค่อยๆดึงมือเขาออกอย่างเบามือ ต้องรีบหนีให้ไวที่สุดบางทีเขาอาจจะไม่ทันได้มองว่ามีฉันนอนอยู่ตรงนี้ก็ได้ ไม่อย่างนั้นคงจะไล่ตะเพิดตั้งแต่ทีีเห็นแล้ว

"จะไปไหน?"

พื้นดินเอ่ยขึ้นแต่ตาเขายังปิดอยู่ ฉันถึงกับตกใจจนทำตัวไม่ถูกนี่ฉันทำเขาตื่นเหรอเนี้ยจะโดนดุมั้ย T^T

"ถามว่าจะไปไหนดึกดื่นป่านนี้"

"จะไปห้องน้ำค่ะปวดฉี่ "

"ทำไมไม่เรียก?"

เขาลืมตาขึ้นจ้องหน้าฉันอย่างกดดัน ฉันไม่รู้จะอ้างจะแถอะไรอีกดีก็เลยคิดว่าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปก็คงจะเนียนๆไปได้

"กะ..ก็เดียน่าไม่อยากรบกวนพื้นดินนี่นา"

"นึกว่านัดผู้ชายซะอีก"

"ดินอ่ะ เดียน่าบอกแล้วไงว่าเดียน่ารักดินคนเดียว"

ฉันหลุดปากเผลอออกไปก่อนจะเอามือปิดปากตัวเองแน่น เวลาแบบนี้ฉันชอบหลุบปากบอกรักเขาบ่อยมากคราวที่แล้วก็ทีหนึ่งละ

"จะไปมั้ยห้องน้ำจะไปส่ง"

ฉันพยักหน้าเบาๆ ค่อยๆลุกขึ้นเดินออกไปจากเต้นท์ ตอนนี้คงจะดึกพอสมควรแล้ว คนอื่นๆก็คงเข้าที่พักกันหมดแล้ว อีกอย่างการมาจิตอาสาครั้งนี้มีแต่ประธานเท่านั้นที่พาพวกเรามาไม่มีอาจารย์คนไหนตามมาซักคน

"มาทางนี้"

เขาจับมือฉันที่กำลังจะเดินไปอีกทาง ฉันมองซ้ายมองขวาอย่างงงๆ อ่าว ผิดทาง! กลางคืนมันทำให้คนเราหลงทิศหลงทางขนาดนี้เลยเหรอ นี่ฉันเพิ่งจะไปเข้าห้องน้ำมาเมื่อไม่นานมานี่เองทำไมถึงจำไม่ได้อ่ะ

"ไม่ต้องทำหน้างง ทางนั้นมันก็ไปได้แต่มันไกล เธอมาทางนี้ใกล้กว่าตั้งเยอะ"

เดินมาแค่แปปเดียวก็ถึงห้องน้ำอย่างที่เขาบอก ฉันหันไปยิ้มให้กับเขา ทำไมวันนี้เขาแปลกจังตั้งแต่เมื่อตอนเย็นละนะ ><

"ยิ้มอะไรอีกรีบไปห้องน้ำสิ"

"ขอบคุณนะคะที่พามา"

"อืม เร็วๆฉันง่วงนอน"

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่นแทนที่จะสบตากับฉัน ฉันหันหลังเดินตรงไปยังห้องน้ำ ตลอดเวลาที่อยู่ในห้องน้ำนั้นฉันยิ้มไม่หุบเลย ^^ คนมันดีใจอ่ะปกติเขาเป็นแบบนี้ที่ไหนกัน

"เดียน่าเสร็จยัง"

"เสร็จแล้วค่ะ"

ฉันรีบจัดการตัวเองและรีบออกไป กลัวเขาจะรอนานและอีกอย่างเขาบอกว่าง่วงด้วย ฉันวิ่งออกมาจากห้องน้ำก่อนจะรีบวิ่งตามเขาที่เดินออกไปไม่ได้รอฉันเลย ชิ! คนใจร้าย

"รอด้วยยยยย"

"รีบเดินสิยัยขาสั้น"

"เดียน่าสูงตั้ง165นะ สูงมากเลยด้วย"

"ฉันสูง 185"

"ก็พื้นดินเป็นผู้ชายอ่ะ ><"

"เพราะเธอมันเตี้ยแค่นั้นแหละ "

ฉันจิ๊ปากใส่เขาก่อนจะวิ่งตามเขาจนทัน ถ้าไม่เดินรอช้าๆมีหรือที่ฉันจะเดินทันนะ ><

"โอ๊ย เหนื่อย"

"ใครให้วิ่ง"

"ก็พื้นดินไม่รอเดียน่านี่นา"

ฉันเอ่ยออกไปเสียงเบาก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อนมองบรรยากาศรอบๆแก้เขินไป วันนี้เขาคุยกับฉันเยอะมากจนน่าตกใจอ่ะ

"จะไปไหน"

ฉันเดินผ่านเต้นท์ของเขาไปแต่เดินผ่านไปได้แค่สองก้าวเขาก็เรียกฉันไว้ซะก่อน

"หือ... กลับที่นอนไงคะ เดี๋ยวเดียน่าตามธามมานอนกับพื้นดินนะ ^^"

เขานิ่งไปเหมือนจะคิดอะไรอยู่ ฉันหันหลังจะเดินไปต่อแต่ก็ถูกเขาดึงมือไว้แล้วลากเข้าเต้นท์นอนทันที

"อ๊ะ!!! พื้นดิน"

ฉันตกใจมากที่เขาลากฉันกลับเข้าไปที่เดิม พอเข้ามาเขาก็จัดการรูดซิบปิดทันที ฉันกำลังจะอ้าปากพูดแต่เขาก็ทำในสิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือจูบปิดปากฉันคนนี้

"O.O"

ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจกับการกระทำของเขา แต่ก็ชอบนะที่เขาจูบฉันอ่ะ >< ทำไงได้หละก็ฉันรักเขานี่นา

จ๊วฟๆๆๆๆๆ

"อื้อออออ"

ตอนแรกมันก็ตกใจแต่พอรู้ว่าเขาจูบฉันก็เผลอเคลิ้มไป แต่พอนานไปสำหรับคนที่ไม่เคยจูบใครนอกจากเขาแบบฉันมันก็จะไม่รู้จังหวะและตอนนี้มันกำลังจะขาดอากาศหายใจแล้วด้วย

"อื้ออออออ หะ.. หาย จะ.. ใจ"

เขารีบผละริมฝีปากออกจากฉันทันที เราสองคนมองสบตากันเนิ่นนานไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาทั้งนั้น เอาแต่มองสบตากันท่าเดียวจนฉันทนไม่ไหวต้องเป็นฝ่ายหลบสบตาเขาก่อน

"เอ่อ คือว่า"

"อย่าเสียงดังคนอื่นเขานอนกันหมดแล้ว"

ฉันรีบหุบปากตัวเองทันทีก่อนที่จะพูดอะไรออกไปอีก เขาดึงฉันให้นอนลงก่อนจะดึงฉันให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา

"วันนี้ฉันใจดีกับเธอมากนะเดียน่า เพราะเธอมันขี้หนาวฉันจะให้ยืมตัวฉันวันหนึ่งแล้วกัน"

ฉันยิ้มออกมาทันทีก่อนจะกอดเอวเขาแน่น รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าฉันเนิ่นนานมันไม่สามารถที่จะสลัดมันทิ้งออกไปได้เลยฉันมีความสุขมากวันนี้ ฉันไม่เคยมีความสุขมากขนาดนี้มาก่อนหลังจากที่เขาเปลี่ยนไปฉันก็ไม่เคยได้ยิ้มแบบนี้อีกเลย

"ขอบคุณนะพื้นดินที่วันนี้ใจดีกับเดียน่า :)"

"อืม นอนเถอะ "

ฉันค่อยๆหลับตาลงซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกของเขาอย่างมีความสุข วันนี้จะเป็นวันที่ฉันฝันดีที่สุดเลย ^///^

เช้าวันต่อมา....

ฉันลืมตาขึ้นช้าๆลอบมองใบหน้าหล่อที่หลับตาพริ้มอยู่ข้างๆฉัน ฉันค่อยๆยื่นมือไปเกลี่ยแก้มเขาเบาๆอย่างมีความสุข ชอบจังเวลาที่ตื่นมาแล้วเจอคนที่เรารักอ่ะ ถ้าเราสองคนแต่งงานกันแล้วเขาใจดีกับฉันแบบนี้ตลอดมันจะต้องมีความสุขมากๆแน่ๆเลย >///< ฉันเลื่อนไปจับหน้าอกเขาบ้าง เอวเขาบ้าง อร๊ายย นี่ฉันกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ยังไงเนี้ย ...

"อ๊ะ!!"

ฉันรีบหลับตาลงทันที เมื่อเผลอจับเขาแรงจนเขาลืมตาตื่น ฉันค่อยๆหรี่ตามองเขาช้าๆ ไม่รู้ว่าเขาจะรู้ตัวไหมว่าฉันแอบจับต้องตัวเขาอ่ะ

"ฉันตื่นนานแล้ว "

ฉันลืมตาขึ้นอย่างตกใจ อย่างนั้นก็แสดงว่า....

"มะ..หมายความว่า...."

"ฉันรู้หมดแหละ ว่าเธอแอบจับตรงไหนของร่างกายฉันบ้าง"

"มะ..ไม่จริง! O///O"